منابع آب کارستی در بسیاری از مناطق میتواند به عنوان منبع آب شیرین برای تأمین آب ساکنان مورد استفاده قرار گیرد. اهمیت استفاده از روشهای جدید در بررسی و ارزیابی منابع آبی در حال گسترش است که میتوان از روشهای شیمیایی و ایزوتوپهای پایدار استفاده نمود. با اندازهگیری و بررسی کربن معدنی و آلی محلول (DIC و DOC) و تغییرات ترکیب ایزوتوپی کربن (δ¹³C) میتوان منشأ کربن در منابع آبی و عوامل مؤثر بر آنها را بررسی نمود. در این پژوهش تغییرات فصلی و مکانی غلظت کربن محلول و مقادیر ایزوتوپی کربن در منابع آبی منطقه سر پل ذهاب، واقع در باختر ایران، مورد ارزیابی قرار گرفته است. بدین منظور از منابع آبی سطحی و زیرزمینی منطقه تعداد 28 نمونه آب در طی دو فصل تَر (دی ماه 93) و خشک (مهر ماه 94) نمونه برداری شد. بررسی دادهها نشان میدهد میانگین مقدار DIC در نمونههای آب در فصل تر و خشک به ترتیب 9/71 و 9/80 میلیگرم در لیتر میباشد. با افزایش مقدار DOC در نمونههای آب منطقه (میانگین غلظت 3/0 میلیگرم در لیتر) ترکیب ایزوتوپی 13CDICδ به سمت مقادیر تهیشدهتر میل مینماید. ترکیب ایزوتوپی 13CDICδ در نمونههای آب منطقه به طور میانگین ‰ 7/11- در فصل تر و ‰ 3/11- در فصل خشک است. نتایج بیان میدارد که با افزایش PCO2، بر غلظت DIC افزوده و ترکیب ایزوتوپی نمونهها تهیتر میشود که میتواند ناشی از تجزیه مواد آلی و تنفس ریشه گیاهان باشد. نتایج به دست آمده همچنین نشان میدهد که منشأ عمده کربن محلول در نمونههای آب منطقه ناشی از انحلال سنگهای کربناته (سنگ شناسی) بوده و بخشی از آن از مواد آلی و کربن دی اکسید خاک تأمین میشود.
